Nur für Verrückte - tylko dla szaleńców

o sobie samej na stronie 171

2012-02-07T01:37:00.004+01:00

"Był w niej stały, ogromny konflikt:
równocześnie pragnęła domu

i absolutnej wolności,

chciała być dumną, że jest inna,
że może robić co jej się podoba,
i cierpiała z powodu osamotnienia
i prozaicznej potrzeby,
żeby miał ktoś podać jej szkalnkę herbaty (...)

Dno.
Wiecznie trzeba uciekać."

nigdy więcej Ciebie.

2012-02-07T01:22:00.000+01:00

Nigdy więcej Ciebie.
Zostań tam,
skąd nie umiesz się wydostać.

Blue Monday

2012-01-17T15:15:00.000+01:00

Ten jeden jedyny raz nie prześladowało mnie poczucie winy, ten jeden jedyny raz nie ono decydowało, ten jeden jedyny raz kochałam naprawdę i było tak, że tylko po to chciałam żyć, i tak, że tylko przez to chciałam umrzeć. Popsuliśmy to oboje.

jak przestać krzyczeć

2011-12-01T00:26:00.001+01:00

Czasami nienawidzę w sobie jednej rzeczy - że kiedy krzyczę, a krzyczę jak opętana, to krzyczę w pustkę. Nienawidzę tego, że nie ma nikogo, kto by usłyszał mój krzyk i nie ma nikogo, kto pomógłby mi się nauczyć, jak przestać krzyczeć.

Wiesz.

2011-11-16T04:33:00.001+01:00

Problemem takich osób jak my jest to, że kiedy się spotkają (na przekór, mimo wszystkich niemożliwości i przeszkód), to w zasadzie natychmiast uświadamiają sobie bardzo bolesne prawdy o sobie samych. Taki klaps od życia, terapia szokowa, kop w dupę. Patrzymy na siebie nawzajem i widzimy swoje własne, prawdziwe twarze. Ze wszystkimi słabościami, lękami, wadami. Ty patrzysz na mnie - widzisz swoje nieakceptowalne skazy. Ja patrzę na Ciebie i widzę siebie - taką, jakiej nienawidzę najbardziej. Niby nie znamy się wcale, przecież nie mieliśmy siebie nawet w planach, jesteśmy sobie obcy, krzyczymy na siebie, oskarżamy o obecność w naszym życiu, wyganiamy się, przeklinamy chwilę, w której się poznaliśmy, odcinamy się na wszystkich możliwych płaszczyznach, chociaż tak naprawdę znamy się na wylot i wciąż w sobie jesteśmy. Co za ironia. Nikt nie zna nas lepiej. Jesteś mną, a ja Tobą. Wiesz, co powiedzieć, co zrobić, żebym umarła. Ja wiem co powiedzieć, żebyś umarł Ty. Jesteśmy okrutni. Wrzeszczymy o kłamstwie, wszystko na nim podpieramy, chociaż to akurat prawda o nas samych jest sprawcą tej całej pomyłki. Spójrz, jakie to dziwne, doskonale wiemy, co nas najdotkliwiej upokorzy, choć jednocześnie wiemy, co nas najbardziej oczaruje, wzruszy, wiemy czego pragniemy, o czym marzymy, czego potrzebujemy, do czego tęsknimy. Więc dlaczego nie potrafimy wyciągnąć z tego esencji, faktycznego sensu przekazu? Dlaczego nie umiemy wykorzystać tego w dobrych intencjach, żeby zrobić z tego czegoś naprawdę pięknego? Co za ułomność... W złości, złośliwości i urażonej pysze zaprzepaszczamy dar, który mógłby zdziałać wiele cudów. Podcieramy sobie nim tyłki. Miałeś rację - nie szarpiesz mnie, robię to ja sama. Podobnie jak Ty nie ranisz mnie - tylko siebie samego. Trafiasz celnie w sam środek siebie. Od maleńkości byłam złośnicą, co najbardziej wyniszczało tylko mnie samą. Czemu tak mam? Nie wiem. Natomiast wiem, że już tak nie chcę. Przez długi czas byłam przekonana, że jesteś złym człowiekiem. Ale to nie prawda. Jesteś najcudowniejszym, najmądrzejszym i najwrażliwszym mężczyzną, jakiego poznałam. A największym pechem w tej sytuacji jest jedynie fakt, że jesteś moim zwierciadłem. Nikt nigdy mnie tak nie dotknął, ani nienawiścią, ani pogardą, ani miłością. Nastała noc, podczas której wiele rzeczy zrobiło się oczywistych, prostych. Chciałabym się obudzić. Boję się. Boję się, że umrę. W Tobie.

dziewczyna włóczykija

2011-11-16T02:24:00.000+01:00

Któregoś wczesnego ranka w Dolinie Muminków Włóczykij obudził się w swoim namiocie i poczuł, że czas ruszać w drogę. Taki wymarsz jest zawsze nagły. W jednej chwili wszystko się zmienia, temu, kto odchodzi, zależy na każdej minucie, (...) w biegu zarzuca plecak, i wreszcie jest już na drodze, raptem spokojny niczym wędrujące drzewo, na którym nie rusza się ani jeden liść. (...)

Włóczykij szedł coraz szybciej, prosto w stronę lasu. Wtedy w ostatnim domu ktoś uchylił drzwi i bardzo stary głos zawołał:
- Dokąd idziesz?
- Nie wiem - odpowiedział Włóczykij.
Drzwi zamknęły się i Włóczykij wszedł w las. Miał przed sobą sto mil ciszy.

Kocham tego skurwysyna całą sobą.

nigdy nic

2011-11-16T02:20:00.000+01:00

Co mam Ci powiedzieć? Nigdy nic dla nikogo nie znaczyłam, nie czuję się dobrze, jako sens czyjegoś życia. Nie chcę go niszczyć.

już starczy...

2011-11-12T02:27:00.004+01:00

Czasami chciałabym, żebyś umarł za mnie. Wydaje mi się to sprawiedliwe. Wszystko się we mnie kończy. Bolesne jest tracić to, w co się wierzyło.

a powiedz...

2011-11-08T00:26:00.000+01:00

... po co nosić maski, skoro nie ma się już twarzy?

chyba właśnie tak.

2011-11-07T13:26:00.001+01:00

Może miłość polega również na tym,
aby pozwolić komuś odejść,
aby wiedzieć,
kiedy należy się pożegnać.
Nie pozwolić,
aby nasze uczucia stanęły na drodze temu,
co koniec końców przypuszczalnie będzie najlepsze dla tych,

których kochamy.

słyszysz?

2011-11-06T02:25:00.003+01:00

W końcu znajdujesz osobę, z którą możesz wszystko. Z którą uwielbiasz wszystko, począwszy od robienia kanapek poprzez rozmawianie, skończywszy na uprawianiu miłości. Osobę przy której nawet najbardziej prymitywna czynność jak spacer w deszczu potrafi być czymś niezwykłym, czymś niecodziennym. Każdy z nas czeka na osobę, dzięki której poranne wstawanie z łóżka będzie miało sens. Kiedy już ją znajdziemy, nie pozwólmy sobie jej odebrać. Szarpmy się z losem, walczymy z przeznaczeniem, ale nie pozwólmy pozbawić się szczęścia.

chciałabym tylko...

2011-11-05T00:08:00.006+01:00

Dojechałam do Warszawy, wytrącona z półsnu i z półrozmów ze sobą samą. Objawił mi się Dworzec Centralny, którego szczerze nienawidzę, którego się brzydzę, a który jednocześnie ogromnie mnie rozczula. Tam ostatni raz Cię widziałam, kiedy to jeszcze byłeś zupełnie zatracony, tak bardzo mój. Tam ostatni raz się żegnaliśmy, nie mając pojęcia, że robimy to na zawsze. Tam kompletnie nieświadomie byliśmy we trójkę. W tym miejscu ostatni raz czułam Cię tak bardzo, w środku, wypełniałeś mnie, byłeś taki pewny. Jeszcze się nie bałeś. Uwielbiam Cię, kiedy się nie boisz. Wtedy możesz wszystko.

Dworzec stygł, pociąg syczał, czas się kleił jak rany, wyskoczyłam z wagonu, pobiegłam do wyjścia. Nauczyłam się szybko uciekać, całkiem nieźle mi to wychodzi. Kiedyś się jeszcze za siebie oglądałam, teraz już tego nie robię.

Po kilku chwilach rzuciłam plecak na ławkę obok przystanku tramwajowego, pod wiaduktem w stronę Mokotowa. Lubię jeździć tramwajami po Warszawie. Są cholernie niewygodne, metalicznie głośne, ale mają w sobie jakby inny wymiar, coś absolutnie czarującego. Starałam się unikać dławiących myśli, więc zatopiłam się w muzykę, w poszukiwanie kremu do rąk, w planowanie dnia. Byłam zupełnie roztrzepana, chociaż jednocześnie dziwnie skupiona na tym, żeby żadna pieprzona molekuła myślowa nie wymknęła mi się spod kontroli. Głęboko oddychałam miastem, napawałam się nim, wszystko we mnie dudniło, żyłam. Trochę iluzjami, trochę radością z przebywania w tej ponurej rzeczywistości.

W pewnym momencie dosiadła się do mnie starsza Pani. Bardzo lubię starych ludzi, mają w sobie cudowny spokój, bije od nich niebywała mądrość. Ich smutne twarze są wyciosane tysiącami wydarzeń, widać w nich pokorę, pogodzenie z życiem. Jak byłam całkiem mała, zauważyłam, że starsi ludzie czerpią ogromne radości z drobiazgów. Zawsze staram się ich wyłapywać wzrokiem, uśmiechać się do nich i chłonąć tę ich niemożliwą cierpliwość. Lubię wywoływać w nich poczucie, że nie są niewidoczni. Ludzie zazwyczaj nie widzą staruszków, zawsze okropnie mnie to smuciło i denerwowało, więc staram się jak najczęściej uskuteczniać rytuał przywracania im widzialności.

Odruchowo zdjęłam muzykę z uszu. Starsza Pani spojrzała się na mnie, poczułam jak rozchodzi się we mnie znajome ciepło. Babcie prawie zawsze na dzień dobry mnie komplementują: "ach te złote loki", "ach te ciemne oczy", "ach ta porcelanowa skóra", z czego płynnie przechodzą do wspomnień. Często nie mogą wyjść ze zdziwienia, że słucham ich całą sobą. A ja nie mogę się nadziwić, że potrafię klecić odpowiedzi bez wplatania wulgaryzmów.

Zanim jednak zdążyłam przewidzieć tok międzypokoleniowej wymiany zdań, starsza Pani cicho i łagodnie powiedziała: "od pięćdziesięciu lat jestem zakochana w tym samym mężczyźnie." Niesamowicie mnie to wzruszyło. Niebardzo wiedziałam co odpowiedzieć, a ona wtedy dodała:

"chciałabym tylko, żeby on o tym wiedział...".

so hard to be somebody

2011-11-04T16:18:00.012+01:00

Wiesz, przeciwieństwem miłości wcale nie jest nienawiść, ani obojętność, tylko... pożądanie. W nim zawiera się wszystko to, czym miłość nigdy być nie powinna: chęć dominacji, zniewolenia, oczekiwania. Taka wyrachowana, przekalkulowana forma posiadania na wyłączność. A przecież miłość jest nieuchwytna, im bardziej chcemy ją zagarnąć dla siebie, tym bardziej ona niknie w sobie, wytraca się, wymyka się z rąk. Ona umiera od przycinania jej pod szablony, wciskania w ramy.

To dokładnie to, przed czym uciekam ja. Przed chciwością i uwarunkowaniem. Zagarnianie i ugniatanie na siłę pod swoje wizje mnie przeraża, bo w moich oczach miłość jest najprawdziwszą wolnością, jaka tylko istnieje. Zmienia ludzi, uwrażliwia, rozwija, chociaż często zupełnie nie zdajemy sobie z tego sprawy. To się dzieje naturalnie i nie jest ani mitem, ani legendą.

Ostatnio usłyszałam, że jedyną rzecz, jaką mężczyzna powinien zmienić w kobiecie, to nazwisko. Aż się w duchu zaśmiałam...

Miłość dla mnie zawsze była magią, niebywałą siłą ze środka, w którą trzeba wierzyć, której nie wolno się bać i najważniejsze... nigdy, przenigdy nie wolno wypuścić z siebie. Nawet jeżeli jest nieporadna, pogubiona, a trwanie u jej boku rozdziera nas na strzępy i wywołuje ból nie do opisania. Nie można się od niej odwracać, zwłaszcza, jeśli się jej złożyło obietnicę. Łamanie obietnic upokarza. Myślę, że to kwestia odpowiedzialności i lojalności względem swoich własnych uczuć i emocji. Bo widzisz, można oszukiwać wszystkich dookoła, ale jeśli kochasz, to siebie samego nie oszukasz. Tego nie trzeba rozumieć. Tak po prostu jest. To jest prawda absolutna.

Dziękuję za list.

2011-11-03T02:25:00.003+01:00

Przepraszam, że nie mogę Cię kochać.

odchodzi

2011-11-03T02:05:00.002+01:00

Są takie noce, przyjacielu, kiedy świat się kończy. Świat odchodzi i zostawia nas z rozszerzonymi źrenicami i bezbronnie opuszczonymi rękoma.

nie łudźmy się

2011-11-03T01:50:00.001+01:00

Czy wszystko pozostanie tak samo, kiedy mnie już nie będzie? Czy książki odwykną od dotyku moich rąk, czy suknie zapomną o zapachu mojego ciała? A ludzie? Przez chwilę będą mówić o mnie, będą dziwić się mojej śmierci - zapomną. Nie łudźmy się, przyjacielu, ludzie pogrzebią nas w pamięci równie szybko, jak pogrzebią w ziemi nasze ciała. Nasz ból, nasza miłość, wszystkie nasze pragnienia odejdą razem z nami i nie zostanie po nich nawet puste miejsce. Na ziemi nie ma pustych miejsc.

życie mi się rozmywa

2011-11-03T01:45:00.001+01:00

Myślimy, że ludzie na zawsze znikają z naszego życia. Ale pewnego dnia budzimy się z przeświadczeniem, że wcale nic nie minęło. Nie można całkowicie uwolnić się od osób, które kiedyś dla nas wiele znaczyły.

Powoli życie mi się rozmywa.

celnie trafiony

2011-10-30T22:13:00.000+01:00

Jeżeli coś dotyka Cię, znaczy: dotyczy Cię. Jeżeliby nie dotyczyło Cię - nie dotykałoby Cię, nie zrażało, nie obrażało, nie drażniło, nie kuło, nie raniło. Jeżeli bronisz się, znaczy: czujesz się atakowany. Jeżeli czujesz się atakowany, znaczy: jesteś celnie trafiony. Miej to na uwadze.

wiesz?

2011-10-30T17:05:00.000+01:00

Wiesz,
wciąż tylko Tobą pachnie moja skóra.

i będę biec.

2011-10-29T01:20:00.000+02:00

Ja zawsze byłam jakby obok.
Zanotuj, że byłam, jestem, będę.
Ja zawsze biegłam jakby pod prąd.
Zanotuj, że biegłam, biegnę i będę biec.

i więcej nie będzie

2011-10-28T14:05:00.000+02:00

"(...) 1949, lato, jesień. To była wielka miłość, on dojeżdżał do Łodzi, ja do Warszawy. Mieliśmy się pobrać, koniecznie w tajemniczej ucieczce z domu, choć nikt by nam nie zakazywał, ale mnie się to wydawało bardziej romantyczne. Pobieramy się tylko ze sobą, ze świadkami przypadkowymi. Po czterech miesiącach zginął w katastrofie motocyklowej. Pozostałam w długiej żałobie. Uważałam, że legenda prawdziwej miłości się zrealizowała i więcej nie będzie. Natomiast zaczęłam przyglądać się życiu."

nie czekasz

2011-10-28T13:47:00.000+02:00

Dziwnie tak.
Kiedy na nikim Ci nie zależy.
Nie czekasz na żadną wiadomość.
Nie myślisz o nikim przed snem.
Nie czujesz strachu, ze ktoś zniknie.
Dziwnie. Bezpiecznie.

Pusto.

5:25

2011-10-19T01:42:00.007+02:00

Poskromienie złośnicy? Noł fakin łej, Bejbi. Przekaz podprogowy w 5:25 ze specjalną dedykacją, skoro i tak tu węszysz...

Aerosmith - Cryin' von ikalanikita

Po drugiej stronie lustra.

2011-10-08T17:38:00.008+02:00

Kiedy jesteś w nim zakochana, to istnieją tylko dwa światy: pierwszy to ten, w którym on jest, a drugi, to ten, w którym go nie ma. I tego drugiego nienawidzisz z całego serca, nawet jeśli jesteś nim sama. To jak życie po dwóch stronach lustra. Po Twojej stronie kochasz tak bardzo, że każda komórka Twojego ciała ufa, drży, migocze szczęściem. Mieni się w Tobie euforia i spełnienie. Granice moralności nie istnieją, wszystko jest usprawiedliwione, dobre, bezpieczne, magiczne, chociaż tak naprawdę jest złem w czystej postaci. A Ty się nim zajadasz, upatrując w tym największego szczęścia, szansy na wieczne ukojenie, najprawdziwszą, zupełnie wyjątkową miłość. Po drugiej stronie lustra jest ciemność, niepewność, nicość. Taka pustka, nie do wypełnienia. Na samą myśl o drugiej stronie, paraliżuje Cię strach. Nie wolno tam zaglądać, nie wolno wiedzieć, trzeba milczeć. Odwracasz głowę i mimo, że czujesz, jak wierci Cię chora ciekawość, zazdrość i niepewność - uśmiechasz się i całujesz jego wewnętrzną stronę dłoni. Nikt tego wcześniej nie robił, wiesz to doskonale. On czasami zakłopotany zabiera ręce i im mocniej się szarpie, tym mocniej je przytrzymujesz. W końcu odpuszcza i pozwala Ci na to, zatapiając w Tobie wzrok. Hipnotyczny, szaleńczy, pełen oddania. Przychodzi jednak moment, w którym te dwa światy się zazębiają i w każdym zazębieniu ta wyśniona, absolutna pewność jest szarpana i wyrywa jej się fragmenty ciała, kawałeczek po kawałeczku. Takie rany cholernie bolą, drażnią, powolutku wykańczają. Można je zalepić rozmowami, słowami, zapewnieniami. Chociaż najlepszym plastrem na te wyrwy są jego łzy. Bo on płacze. Przychodzi, ucieka stamtąd w Ciebie, kładzie się obok, milczy, patrzy. Powoli zaczynają z samego środka jego duszy wypadać pojedyncze zdania. Nieporadne, ale bardzo mądre myśli, niemo krzyczące o ratunek. Oczy mu się szklą, a Tobie zaciska się gardło i robi Ci się gorąco. On się rozsypuje, a Ty rozpaczliwie zbierasz te strzępy i łzy i lepisz z tego cement, który na jakiś czas daje złudne poczucie stablizacji, ba, nawet wyjątkowości sytuacji. Podnieca Cię to i zarazem mocno męczy. Gdzieś w głębi siebie czujesz beznadziejność, a już poziom wyżej ogarnia Cię przeokrutna siła walki. W zasadzie nie wiadomo o co walczysz, co nadaje całej historii szlachetności i niebanalnego wydźwięku. Oddajesz się temu całym swoim jestestwem. Lubisz być w centrum tego uniesienia i abstrakcji, potrzebujesz tego jak powietrza. Jesteś wariatką?

Nie... ja po prostu kocham. A zakochani ludzie nie mają sumienia. Wiesz, chwilami zazdroszczę innym normalności. Tego nudnego szczęścia tylko z tego powodu, że są razem i mogą w ciszy pić wspólnie herbatę i oglądać wiadomości. Ja nigdy nikomu nie potrafiłam dać spokoju. Nawet sobie samej.

One More Day

2011-09-29T12:36:00.007+02:00

Ile razy można przeżywać koniec jednej miłości?

a on płacze.

2011-09-12T00:13:00.002+02:00

"(...) czułem, jakby łzy mi ściekały po wewnętrznych ściankach gardła i piersi, jak wilgoć po ścianach jaskiń. O, niewidoczny, podskórny płacz. Oto patrzysz na kogoś, oczy ma suche, twarz nieruchomą, a on płacze. Szloch nim wstrząsa, choć nie drga mu brew."

Niemożliwości

2011-09-09T15:39:00.002+02:00

"Myślę, że kiedy przychodziło Ci do głowy, że jesteśmy do siebie podobni, miałeś na myśli to, że oboje jesteśmy mitomanami, w których żyje wstydliwa tęsknota do czegoś prawdziwego i zwyczajnego, a zarazem paniczny przed tym lęk i przeświadczenie, że
wszystkie możliwości takiego życia są dla nas w gruncie rzeczy niemożliwościami."

bo nikt nigdy zakochanych nie traktuje na serio...

2011-09-07T20:03:00.005+02:00

‎"A co bym zrobił gdybyś zaginęła? A szukałbym ciebie. Zaglądałbym w oczy wszystkim dziewczynom. Jedne miałyby twoje oczy, drugie usta, a trzecie włosy. Jedne byłyby bardzo poważne, inne znów w doskonałym humorze. Inne grałyby w tenisa lub ciągle spieszyły się na kolacje, ale żadna nie byłaby tobą. I pomyślałbym, że cię ukradli. I ogłosiłbym we wszystkich gazetach świata, na wszystkich murach i słupach ulicznych, że cię poszukuję. I wyznaczyłbym wielką nagrodę, ale nikt by mi nie uwierzył, bo nikt nigdy zakochanych nie traktuje na serio."

Czasami się gubię.

2011-08-19T11:05:00.002+02:00

Ludzie sypiają ze sobą, nic ekscytującego. Zdjąć przed kimś ubrania i położyć się na kimś, pod kimś lub obok kogoś to żaden wyczyn, żadna przygoda. Przygoda następuje później, jeśli zdejmiesz przed kimś skórę i mięśnie i ktoś zobaczy twój słaby punkt, żarzącą się w środku małą lampkę, latareczkę na wysokości splotu słonecznego, kryptonit, weźmie go w palce, ostrożnie, jak perłę, i zrobi z nim coś głupiego, włoży do ust, połknie, podrzuci do góry, zgubi. I potem, dużo później zostaniesz sam, z dziurą jak po kuli, i możesz wlać w tą dziurę dużo, bardzo dużo mnóstwo cudzych ciał, substancji i głosów, ale nie wypełnisz, nie zamkniesz, nie zabetonujesz, nie ma chuja.

Jeden z tych dni, w których wszystko się wytraca.

2011-07-23T22:04:00.003+02:00

Robię na przekór. Na przekór wszystkim i wszystkiemu. Naginam cały wszechświat, a najbardziej siebie samą. Wymyśliłam sobie nowe usprawiedliwienie moich fanaberii. Po prostu czasami trzeba się nagiąć, pochylić, posłuchać, wsłuchać, przetrawić i zrobić coś, co zaskoczy wszystkich dookoła, a najbardziej mnie samą. Wiesz, lubię niespodzianki, lubię wiedzieć, że są jeszcze sytuacje, które mnie zaskakują, w których odbiera mi mowę, rozszerzają się źrenice i przez głowę przebiega jasność, motyle i błogość na zmianę z przeogromnym strachem. Ty jesteś taką sytuacją. Wczoraj było wszystko czarne-białe, dziś mieni się kolorami. Wczoraj byłam na nie, dziś jestem na tak. Wczoraj byłam królową lodu, dziś jestem słońcem. Wczoraj byłam nieczuła, dziś dławię się najrozmaitszymi uczuciami. Dziwnie mi ze sobą, taką poruszoną. Chwilami się zastanawiam, czy nie lepiej było chodzić utartymi ścieżkami, prostą drogą, trzymać ręce w kieszeni, nie pozwalać się dotknąć, kpić i płynąć zgodnie z bezpiecznymi zasadami, które i tak, jak na normalne standardy pojmowania rzeczywistości były dość egzotyczne. Światło dotarło do samego środka, a Ty razem z nim. Uwrażliwiłeś mi dotąd nietknięte obszary. To bardzo niebezpieczne. Boję się o nas, boję się nas, boję się o Ciebie, ale najbardziej boję się Ciebie. To absurdalne, bo z jednej strony jesteś moim domem, a z drugiej jesteś obcy, aż ma się ochotę zapytać: przepraszam, kim jesteś? Z jednej strony czuję Cię całą sobą, po czym za moment okazuje się, że Cię nie ma. To taki namacalny, biologiczny, paraliżujący strach, że mógłbyś zniknąć z mojego życia, chociaż i tak, jakkolwiek byśmy sobie tego nie tłumaczyli, Cię nie ma. Mam teraz trudne rzeczy do przeżycia z samą sobą. Tu mi nikt nie pomoże.

wtedy najbardziej

2011-07-23T00:23:00.001+02:00

Często, gdy leżeliśmy przytuleni do siebie, kładłam głowę na jego piersiach. Gładził delikatnie moje włosy, a ja słuchałam jego bijącego serca. Gdy zasypiał, patrzyłam godzinami na niego, jak oddychał miękko i spokojnie. Czasami na moment jego oddech przyśpieszał i wargi rozchylały się lekko. I wtedy chciałam być w jego głowie. Wtedy najbardziej.

cyganeria ciała i duszy

2011-07-16T21:12:00.002+02:00

“Istnieją rzeki metafizyczne, ona pływa w nich niby jaskółka w powietrzu, wirując w zapamiętaniu dookoła dzwonnicy, opadając tylko po to, żeby jeszcze wyżej wystrzelić w górę. Ja opisuję, określam i pożądam tych rzek - ona w nich pływa. Ja ich szukam, znajduję, oglądam z mostu - ona w nich pływa. I podobnie jak jaskółka, nie wie o tym nic. Nie musi - tak jak ja - wiedzieć, że może żyć w nieładzie, bo nie powstrzymuje jej świadomość żadnego porządku. Ten nieład jest jej tajemniczym ładem, cyganerią ciała i duszy, która otwiera przed nią na oścież drzwi. Jej życie jest nieporządkiem tylko dla mnie, pogrzebanego w przesądach, którymi gardzę i które szanuję jednocześnie. ”

znalazłam.

2011-06-08T11:57:00.002+02:00

Uwielbiam jak mi związujesz włosy, jak leżysz obok i czytasz mi na głos, jak mnie przepuszczasz w drzwiach, całujesz w czoło i po dłoniach. Jak mnie okrywasz, jak mi smażysz naleśniki, z cukrem, zawsze z cukrem... Jak mnie uczysz, opowiadasz, tłumaczysz, opieprzasz. Jak się patrzysz, kiedy myślisz, że nie widzę. Jak Ci się łamie głos, jak milkniesz i jak rozszerzają Ci się źrenice, kiedy szepczę. Jak ze mnie żartujesz i jak się zaśmiewasz. Uwielbiam, jak jesteś, bo jesteś zawsze. Nawet, kiedy Cię nie ma. W zasadzie, to wtedy jesteś najbardziej. W samym środku.

please don't ask me to calm down...

2011-05-01T01:43:00.004+02:00

I tak sobie myślisz, że jest całkiem zajebiście, bo trzymasz za rękę osobę, którą chcesz trzymać, a ona nawet czasami Cię całuje. Jest ciepło, skrząco, przyjemnie, no, może czasami za cicho, za płytko, nie do końca, ale przecież tak strasznie się jej pragnęło, więc to musi być superextra. No musi. Więc myślisz, próbujesz, kombinujesz, upadasz i podnosisz się, lawirujesz, śnisz... zajadasz złudzeniami. Zapominasz, przypominasz. Czekasz. Ale szare jest szare i nie chce być inne. Czasami staje się tylko trochę słodkie, czasami trochę słone, ale nigdy na tyle, żeby oszaleć. Takie marzenie silnie kontrolowane i mieszczące się w ramach przyzwoitości, w wielkiej tajemnicy, z kamienną twarzą, ale za to jakie wychciane. Na horyzoncie mieni się ciężar bezsensowności i co raz to daje do zrozumienia, że będzie razić i raczej nigdy ogrzewać, ale co tam! Wszystko jest świetnie. To tak ma być. Taka fanaberia, inność, lubię niekonwencjolaność sytuacji. Lubię wkładać siebie w historie, gdzie nie ma dla mnie miejsca. Jest miło, uprzejmnie, gładko, czasami nawet zadrżę, chociaż nie wiem, czy ze strachu, z chłodu, z uczucia beznadziejności, czy z rozpaczy, że kolejne minuty przeciekają przez palce i wszystko jest pogrążone w nieuchwytności. Mijają momenty, dni, miesiące. Jesień, zima, wiosna...

Aż nagle zupełnie znikąd, na przekór, na złość, niechcący, w tych szarpiących staraniach o sekundy uwagi, potykasz się o prawdziwy skarb. Pragnący, smakujący, pachnący, zupełnie istniejący. I co dalej?

wiosna!

2011-04-18T21:45:00.001+02:00

I am happy as fuck!
Bez fotki, bez muzyki, bez podpisu.

troubles will come and they will pass

2011-04-02T16:36:00.000+02:00

blue valentine.

2011-03-20T22:00:00.001+01:00

I get so tired starrin' at the walls...

2011-03-20T17:51:00.004+01:00

Wracają do mnie sytuacje z przeszłości. Jedna po drugiej, zatacza się krąg niezałatwionych spraw, niewypowiedzianych słów. Jeszcze tydzień temu mnie to bawiło i upatrywałam w tym dzieła przypadku, okazji do dobrej zabawy, zabłyśnięcia. Ale dziś jest mniej śmiesznie. Mam wrażenie, że świat się ze mną rozlicza. Moja hardość mi nie do końca pozwala usiąść i się rozsypać, ale odkąd na kawałku papieru dostałam do rąk medyczne mądrości o chujwieczym, musiałam się na sekundę zatrzymać i mocno przemyśleć moje życie.

Włączyłam radio i usłyszałam łagodne: “miłości nie wolno zostawiać na później”. A ja pytam, czym do chuja pana jest miłość i co znaczy “później”? Bo dla mnie najważniejsze jest teraz. I to teraz mi się wcale nie podoba. Bo wchodzę do domu, zdejmuję płaszcz, rzucam torbę i mówię: “ej, ej, jest kłopot...”, a ściany nie odpowiadają. Więc następuje analiza jednomózgowa, zupełnie niesubiektywna, podszyta emocjami i wielkimi wątpliwościami w słuszność podjętych decyzji. I co koleżanko? Fajna przestrzeń i wolność? Nikt się nie plącze pod nogami, nikt stęka, nie marudzi, nie narusza nietykalności, nie podcina skrzydeł? Proszę, jak zajebiście jest być panią siebie... Zrób sobie herbatę, zastanów się nad sobą. I polub ten stan, bo jak tak dalej pójdzie, to nie będzie rady i trzeba będzie przywyknąć do echa.

a my...

2011-03-07T02:11:00.003+01:00

Sęk w tym, że nie wiemy, co tkwi w sercu drugiej osoby,
ani nawet w naszym własnym.
Życie zaskakuje,
a my brnijmy dalej.

fuck it, where is my shit?

2011-03-03T11:46:00.005+01:00

Trudno jest zrozumieć świat, gdy jest się w samym środku psychozy. Znika wtedy bardzo wiele ze zwykłych punktów oparcia, a to, na czym zazwyczaj polegasz, zupełnie nie działa. Nie możesz ufać własnym uszom ani oczom, uniwersalne zasady znikają. Twoja głowa, która miała pomagać w wyjściu z wszelkich kryzysów, sama stała się jego powodem i nie działa już żadne z rozwiązań, które zazwyczaj stosowałaś. Załamują się wszystkie skomplikowane strategie i pozostają tylko te najprostsze. Spokojny głos. Dobre oczy. Jasne polecenia.

I never change my mind

2011-01-31T00:05:00.003+01:00

Największym kłamstwem,
jakie bywa udziałem człowieka,
jest oszukiwać miłość.
Leżeć na czyimś ramieniu,
a marzyć o innym.
Całować z zamkniętymi oczami,
w których aż pali odbicie innej twarzy.
Kłamać milczeniem bardziej niż słowami.

Halina Poświatowska

2011-01-24T14:25:00.002+01:00

"(...) choć bardzo była przywiązana do męża, to nigdy chyba nie poddała się tej miłości zupełnie, nie zniknęła w niej, nie spalała się w uczuciu. Nie dlatego, że nie dosyć kochała, ale dlatego, że posiadała zbyt suwerenną duszę, aby całkowicie zatracić się w miłości.

Są natury kobiece o osobiliwej strukturze psychicznej, która nie pozwala na zawładnięcie jej przez żadne uczucie. W ich psychice są takie strefy, może trafniej byłoby powiedzieć:

zakamarki duszy,

zupełnie wolne, suwerenne, nie nawiedzane przez uczuciowe burze, które spełniają dla umysłu i serca rolę samotni, ustronia odwiedzanego zarówno w chwilach szczęscia jak rozpaczy i będącego azylem od tych stanów, umożliwiającym spokojną refleksję. Tam poetka chroniła się na rozmowy z samą sobą, a kiedy straciła wszystko co kochała, tam oswajała swój ból, rozpacz. Tam rekonstruowała przeszłość. I ten niemy, kontemplacyjny świat był tyglem ciemnego żywiołu lirycznego, który zapisała w przejmujących wierszach."

damn, you smell good, like home

2011-01-09T01:11:00.017+01:00

W moim domu będzie duży pies. Wiem to na pewno. Jack albo Lucy. Będzie podłoga z drewna i sporo roślin, uwielbiam ten naturalny, pierwotny klimat, dotyk natury przez cały czas. Ściany będą pomarańczowe, brązowe, czerwone, kremowe, pomalowane w idiańskie lato, chropowate, nierówne. Będzie też duże łóżko z czystą pościelą i wielka wolnostojąca wanna na lwich łapach. To moje miejsca do chowania się przed światem, kojące myśli, dające wytchnienie. Apogeum intymności. W moim domu będzie pachniało jajecznicą smażoną na cebuli i maśle, naleśnikami, chlebem prosto z pieca, ciastem, kawą, świeżymi ziołami, praniem i seksem. Podłoga będzie ciepła, będzie można chodzić boso, będę też mogła się na niej kłaść gdy nadejdzie wiosenna burza, żeby móc z zamkniętymi oczami chłonąć jej dźwięki i zapachy. Nie będzie przesadnie czysto, ale zawsze przyjemnie, harmonijnie i swojsko. Półki będą uginały się od książek, też od tych, które napiszę. Kocham książki. I muzykę kocham, ale o to już zadbasz Ty. W garderobie będę miała sto sukienek i tyle samo butów, w spiżarni będą stały ustawione datami domowej roboty marmolady i inne cudne słoiczki z pysznymi rzeczami. I wino też tam będzie, dużo dobrego czerwonego wina. Przez duże okna w ciągu dnia będzie wpadało słońce i powietrze, a wieczorami światło będzie rozlewało się nisko, dając wrażenie płonącego ognia. Do tego będzie stało gigantyczne lustro w drewnianej, masywnej ramie. Jeszcze tylko nie do końca wiem gdzie. Jak myślisz? Muszę mieć balkon albo najlepiej taras. W wolne letnie poranki będziemy tam jedli cudne śniadania i palili skręty w tajemnicy przed wszystkimi. Właśnie. My. Bo w moim domu będzie dużo nas: Ciebie i mnie. Będzie dużo śmiechu, nagości, akceptacji i poczucia bezpieczeństwa. Będą szczere rozmowy prosto ze środka, ale też te zwykłe, codzienne, nadające wszystkiemu sens. Tak będziemy mieli na dobry początek, a później jeszcze więcej. Oczywiście nie za dużo, żebyś się nie przejadł i nie znudził. Ale o to już się nie martw, ja się tym zajmę. W końcu i mi zależy na nieskrępowanej przestrzeni w mojej głowie. Nie lubimy podcinania skrzydeł, o nie.

Tylko odważmy się już, bo bez tego nie będzie szczęścia. Ani naleśników. Ani zapachów. Ani burzy. Ani psa. Ani niczego, bo wszystko co będzie, będzie zwykłą pomyłką, a my będziemy mieli tego świadomość. Takie pieprzone szarpiące uczucie po przebudzeniu, że to nie jest to. Everything will be fine, just fine... Ale on to nie będziesz Ty, ona to nie ja, a my to nie będziemy my. Głupia sprawa. Naprawdę zwyczajnie głupia, skoro już się raz znaleźliśmy...

can't you see, I am loosing steak

2011-01-08T19:03:00.009+01:00

Pierwszy wpis w tym roku. W głowie mam masę myśli, we wszystkich kolorach i kształtach, mniej lub bardziej uchwytne, szarpiące i uspokajające, drażniące i inspirujące, pocieszające i wzruszające. Pragnienia, emocje i słowa śmigają mi przez duszę jak im się żywnie podoba, a ja niebardzo mogę sobie z nimi poradzić. Chciałabym z tego galopu i nawału wykrzesać esencję, a całość przyozdobić błyskotliwą puentą, ale nie wiem, czy nie porywam się na coś niemożliwego... Wielokrotnie myślałam o zmianach, o przełomach, za każdym razem mocno w nie wierząc, a w rzeczywistości zmieniało mi się tło, a punkt, w którym tkwiłam nawet nie drgnął. Wraz z przełomem roku naszło mnie przeczucie, że coś się zmieni i w tej samej chwili przeszył przeze mnie dreszcz. Pierwsze noworoczne życzenie: niech się coś wydarzy, w środku, we mnie.

Jestem w zawieszeniu między sobą a niesobą. Noce są długie, a sny tak realne, że jak się budzę, to nie wiem, czy świat realny przeniknął mi w senny, czy z senności nastała rzeczywistość. Niepokojąco płynnie przechodzę w skrajne odczucia, w sekundy szczęścia i długie godziny rozczarowań. Nawet lubię ten mój wewnętrzny chaos i pulsowanie myśli, ale to mnie do niczego innego nie prowadzi, jak tylko do gonitwy za czymś, co jak złapię, zdobędę, wywalczę (a mogę, jeśli odpowiednio mocno zechcę) - strzeli mi prosto w kolano, a tego bym nie chciała. Gonię swój własny ogon i nie mogę przestać. Pocieszającym jest fakt, że Ty się miotasz dokładnie tak samo. Miło jest mieć tą świadomość. Siły i odwagi mi potrzeba. Żeby wyjść z kręgu obaw i niedomówień. Żeby się podnieść, odetchnąć i wyprostować. Potknęłam się na nadziei, którą zawsze tak bardzo gardziłam. Śmiałam się z niej i odpychałam od siebie ze śmiałą łatwością. Aż mnie w końcu ukarała.

and if I'm trying to fuck up my own life?

2010-12-06T02:40:00.002+01:00

Najbardziej lubię pisać w środku nocy bądź tuż przed świtem w niedzielę, na absolutnej rezerwie i na totalnym zmęczeniu materiału. Nie mam wtedy siły na kombinacje i nadinterpretacje rzeczywistości. Nikt mi też nie zakłóca toku myślowego. Wszystko jest proste i oczywiste, obdarte z nadziei, z głosów zachwytu, z podniecenia... i ze złudzeń. Tak jest teraz w grudniową, cichą i zimną noc. Cały świat śpi, a ja nie chcę spać. Chcę usłyszeć siebie. Na trzeźwo i szczerze. Bez zbędnego pierdolenia.

Zaczynam czuć potężne znużenie, przeciążenie i niepokój. Słyszę milion głosów, widzę tyle samo obrazów i nie mogę pod to wszystko złapać ostrości. Przeszłam przez niezłą emocjonalną burzę, bardzo pozytywną, magiczną, niesamowicie energetyczną i czułą do granic możliwości. W tym samym czasie pojawiło się dużo nowych ludzi w moim życiu. Klasyczne przepełnienie, które nie pozwala skoncentrować się na jednej rzeczy, tylko zmusza do rozszczepienia uwagi. Coś na zasadzie: masz, dziewczyno, to co chciałaś, najedz się, a do tego łap jeszcze kilka ciekawych sytuacji, bodźców, wątków do przemyślenia. Żeby Ci się nie nudziło, żeby się nie zafiksować na jednym temacie, żeby się nie uzależnić, żeby mieć plan B, no i co za tym idzie, żeby mieć otwarte drzwi, jak trzeba będzie zrobić krok w tył.

Jak ja strasznie łatwo przyzwyczajam się do błogości, spełnienia i spokoju. A przy tym paradoksalnie szybko tracę tym zainteresowanie ze strachu przed wystawieniem się na chłód. Zapobiegawczo zaniechciewam i nic nie mogę na to poradzić. Wystarczy chwila nieuwagi i mnie nie ma. Dziwny jest mój mechanizm stuprocentowego bycia i oddania w danej chwili i znikania w następnej, na wszelki wypadek. Łatwo jest się pogubić. Nie lubię tak, ale nie mam wyjścia. Nie mam mojej pewności, nie mogę złapać równowagi. I te wplatające się głosy, przebłyski, przeczucia...

Już musi mnie ktoś znaleźć i sobie wziąć, bez pytania. I niech to ma sens.

If I'm trying to fuck up my own life, then until I figure out why, I think it's best you keep your distance, lest I fall in love.

Seeing signs? Not my strong suit.

2010-12-01T00:01:00.003+01:00

Post słodki do wyrzygania. Ale i tak czasami trzeba. Pod koniec września jechałam pociągiem z Poznania do Berlina. W torbie znalazłam użyczony tomik poezji. Otwieram na pierwszej lepszej stronie i czytam:

Dziewięc bram twego ciała.

Ten wiersz Magdaleno jest tylko dla Ciebie
To jeden z pierwszych wierszy naszego pożądania
Pierwszy nasz wiersz tajemny o moja ukochana
Dzień dzisiaj piekny i wojna taka piękna
lecz gdyb przyszło na niej umrzeć

Ty tego panno nawet nie wiesz dziewięć jest bram u twego ciała

Siedem już znam a dwie mi zakryto
Cztery zdobyłem szturmem wszedłem w nie
nie myśl że tak łatwo z nich wyjdę
Bo wszedłem w ciebie przez twe rozgwieżdżone oczy
I przez uszy słowami którymi władam i które stanowią moją eskortę

Oko prawe mojej ukochanej pierwsza bramo mojej miłości
Spuściłaś była zasłonę powieki
Rzęsy stały na straży ścieśnionym szeregiem
jak czarni żołnierze malowani na wazach greckich
powieka ciężka zasłona
Z aksamitu
Skryła twoje spojrzenie jasne
I ciężkie
Nasza miłość taka sama

Oko lewe mojej ukochanej wtóra bramo mojej miłości
Jak tamto skromne i miłościa tak cieżkie jak ono
O bramo wiodąca do serca mój wizerunek i mój śmiech co błyszczy
Jak gwiazda podobny do oczu twoich które kocham
Podwójna bramo spojrzenia kocham ciebie

Ucho prawe miłości mojej bramo trzecia
Ciebie dopiero zdobywszy udało mi się otworzyć na oścież
dwie pierwsze bramy
Byłoś ucho bramą dla mojego głosu który cię przekonał
Kocham cię któreś do Obrazu wniosło sens przez Myśl

I ciebie także ucho lewe które miłości mojej jesteś bramą czwartą
Błogosławie was uszy mojej ukochanej
Bramy które rozwarłyście się na mój głos
Jak róże się rozwierają pod pieszczotą wiosny
Przez was mój głos moje rozkazy
Wnikają do ciała Magdaleny
A za nim ja który jestem cały mężczyzna i także cały wierszem
Wierszem o jej pożądaniu które sprawia że i sam siebie też kocham

Dziurko w nosie lewa piąta bramo mojej miłości i naszego pożądania
Tędy wnijdę w ciało mojej ukochanej
Wnijdę weń subtelny zapachem mężczyzny
Zapachem mojego pożądania
Ostrą wonią męską którą upije się Magdalena

Dziurko w nosie prawa szósta bramo mojej miłości i naszej rozkoszy
Ty który chłonąc będziesz jak sąsiadka woń mojego ciała
I nasz zapach zmieszany mocniejszy i goretszy niż wiosna cała w kwiatach
Podwójna bramo nozdrzy kocham cię szafarko najsubtelniejszych rozkoszy
Czerpanych ze skarbnicy oparów i aromatów

Usta Magdaleny siodma bramo mojej miłości
Poznałem cię bramo czerwona która topielą jesteś mojej żądzy
A stojący tam na warcie żołnierze mdlejąc z miłości
wołali że się poddają
O bramo czerwona i ciepła

Jeszcze są Magdalena dwie bramy
Których nie znam
Dwie bramy przede mną
Zakryte

Ósma brama mojej pięknej miłości
O niewiedzo moja podobna do ślepych żołnierzy
mrących wśród zasieków pod płynnym księżycem Flandrii
Albo raczej do podróżnika który umiera z głodu pragnienia i miłości
w dziewiczej puszczy afrykańskiej
Ciemniejszej od Erebu
Świętszej od lasu Dodony
A wie że niedaleko tryska źródło chłodniejsze niż wody Kastalii
Miłość moja znajdzie tam sobie świątynie
I skrwawiwszy przedsionek którego broni czuła hydra niewinności
Odkryje w niej i sprawi iż wytryśnie najgorętszy gejzer światła
O Magdaleno moja ukochana
Jestem już panem ósmej bramy

A ty dziewiąta bramo jeszcze bardziej tajemnicza
Która otwierasz się pośród dwojga perłowych wzgórz
Jeszcze bardziej tajemnicza niż tamte
Bramo zaklęć i czarów o których nie śmie się myśleć głośno

Ty też jesteś moja
Najważniejsza z bram
Bo w rękach mam
Ów klucz jedyny co otwiera
Wszystkie dzięwieć bram

O bramy otworzcie się na mój rozkaz
Jestem panem Klucza

Guillaume Apollinaire

co tu podziwiać?

2010-11-20T00:12:00.003+01:00

"Po wyczerpaniu

wszystkich możliwości niebycia

zrobiło się bycie"

Miron Białoszewski

po stokroć bardziej

2010-11-17T23:53:00.004+01:00

Przeczytałam:

"Chciałem ją wypełnić tak, jak mężczyzna wypełnia kobietę, ale po stokroć bardziej chciałem stać się grzechem wypełniającym jej głowę."

i zapragnęłam.

Nothing Brings Me Down

2010-10-24T23:31:00.006+02:00

W wakacje 2004 roku szwędałam się sama po Berlinie. Zrobiłam sobie moją pierwszą ucieczkę od domu by my own. Wynajęłam pokój na 2 miesiące u wykręconego malarza - ekscentryka i zasmakowałam życia z daleka od wszystkich. Bez telefonu, bez telewizora, bez radia, bez internetu. Rano wstawałam, jadłam śniadanie, po czym wychodziłam w miasto. Każda wyprawa byla niebywale intensywna, jakbym Berlina chciała się najeść i napić. Dotykałam każdego miejsca, smakowałam, wczuwałam się w nie, uczyłam się na pamięć. Jeździłam rowerem z mapą, książkami Murakamiego i plecakiem pełnym pysznych kanapek. Gubiłam się i odnajdywałam. Szlajałam wszerz i wzdłuż, bardzo często z okropnym uczuciem osamotnienia, mieszającym się z zachwycającą i dziką wolnością. Można się nim było zachłysnąć. Trochę takie wrażenie, jak podczas bujania się na huśtawce, kiedy w całym ciele pulsuje uczucie nieważkości. Niby fajne, ale jednak nie. Podniecające, pociągające i nieprzyjemne jednocześnie. To był mój czas dla mnie, pierwszy, świadomy i szarpiący. Trochę przerażający, tęskniący i ciekawski. Bardzo się chciało dotykać nowych rzeczy, wtapiać w nie i jednocześnie czuło się ogromny strach przed nimi. Lubię w takich momentach odkrywać i oswajać siebie ze światem, a świat ze sobą. Pewnego dnia przechodzilam obok Hackesche Höfe, w bramie przy kinie wisiał plakat filmu "My Summer Of Love". Przystanęłam i się zapatrzylam. Zrobiło mi się gorąco, zimno, gorąco, zimno i już wiedziałam, że muszę to zobaczyć... Minął ponad rok, noc z 19. na 20. listopada 2005... W wypożyczalni wideo na Sadybie przeszłam obok okładki, którą znałam z berlińskiego plakatu. Mechanicze po nią sięgnęłam. Przyszłam do domu, położyłam się na kanapie z laptopem, wsunęłam płytę i obejrzałam. Podczas oglądania równolegle działa się bardzo zła rzecz. Dla mnie najgorsza. Dowiedziałam się o tym dopiero 2 dni później, ale było to dla mnie takim szokiem i wstrząsem, że nie pamiętam ani minuty tego filmu, ani wydarzeń które miały miejsce w przeciągu kilku dni przed i kilku po. Amnezja, reset myślowy, abnegacja wszelkich uczuć. Od tego czasu mija piąty rok i znowu padła nazwa "My Summer Of Love". Widziałaś? Widziałam... Film był we mnie, ale nie mogłam go odczytać, chociaż doskonale wiedziałam o czym był. Uczucie, które w tej chwili mi weszło pod skórę mnie rozsypało na tysiąc kawałeczków. A ja zupełnie nie jestem w stanie stwierdzić, czy to dobrze, czy źle. Hm, to tak w temacie przypadków i zbiegów okoliczności, które mnie ostatnio prześladują. Do tego krążą we mnie przeczucia, które są wręcz namacalne i nie dają spokoju. A ja nie wiem jak je odczytać. Bo może chcą mi powiedzieć, że wszystko będzie dobrze. A może mnie ostrzegają. Nie wiem, naprawdę nie wiem... Dziś usłyszałam "ja się Ciebie boję, dziewczyno", a potem "jestem pod wrażeniem Twojego wyczucia"... Ja sama jestem pod wrażeniem i sama się siebie boję. Ty wyłączysz komputer, a ja zostaję ze sobą. Ot, taki myk.

http://www.youtube.com/watch?v=bTlIRp56JuY

crazy indeed

2010-10-24T00:05:00.007+02:00

Tydzień temu urodził się mój pierwszy tatuaż. Powstawał w okropnych bólach i po wszystkim odczuwałam okropny baby blues, który mieszał się ze stanami wręcz euforycznymi. Ambiwalencja rzucała mną na lewo i prawo. Niefajne uczucie. Chyba najbardziej przerażało mnie, że to już na zawsze i tak blisko. Nie jest tajemnicą, że bliskość i wieczność są pojęciami dla mnie dość odrażającymi. Natomiast dziś zaczynam go pokochiwać. Robi się subtelniejszy i zaczyna wyglądać całkiem urokliwie. Nadal go chowam pod długimi rękawami i tylko co jakiś czas do niego zaglądam. Jakbym chciała się upewnić, czy aby na pewno tam jest. No więc jest. I będzie. Oswajamy się ze sobą. Hmmm, myślę, że będzie dobrze. Także pozostaje mi się po prostu zakochać. Bez pamięci. Mój słodki bluszcz. Symbol miłości, przywiązania, przyjaźni, żeńskości i ukorzenienia. Bo korzenie mieć warto...

free falling

2010-10-21T23:26:00.005+02:00

Linia karku mężczyzny może zmienić Twoje życie. Sposób, w jaki grzebie w kieszeniach, szukając drobnych, może sprawić, że zadrży Ci serce, a dłonie zziębną. To, jak dotyka Twojego łokcia albo niezapiętego guzika na mankiecie swojej koszuli, jest demonem, którego wypuścił, nawet o tym nie wiedząc... i który natychmiast Cię opętuje.

uważaj o czym marzysz

2010-10-12T13:08:00.004+02:00

Kiedy nasze marzenia spotykają się z rzeczywistością, nigdy nie wiadomo co może z tego wyniknąć. Czasami sny depczą codzienności po piętach, czasami mijają się z nią o ułamki sekund. Nie rzadko też przekraczają nasze najśmielsze oczekiwania. Potrzeba jest olbrzymiej odwagi, żeby wyjawić najskrytsze pragnienia, a dzielenie się nimi jest niczym hazard. Nigdy nie wiadomo, czy wtajemniczanie w nasz wewnętrzny świat połączy, czy podzieli... Przestraszy czy oczaruje... Więc powiedzenie "uważaj o czym marzysz, bo jeszcze się spełni..." nabiera dla mnie kształtów, codziennie jest inne, codziennie prawdziwsze.

Moje myśli tutaj są wklepywane w zasadzie tylko wtedy, kiedy jestem mocno poruszona. W ostatnich tygodniach żyłam w innym świecie. Zajadałam się słodkim przeczuciem, ciepłem i błogością, chodziłam nad ziemią. Przeszedł zimny wiatr i wszystko wróciło do normy, powoli schodzę na ziemię. Niechętnie i markotnie, bo lubię być tuż pod samym niebem. Sto lin bezpieczeństwa zadziałalo. Nie wypadłam z moich pewnych ram, jest ok. Cisza studzi najgorętsze pragnienia, a treninig radzenia sobie z tym czyni mistrza. I nie ma w tym nic złego. Poza tym, że człowiek obrasta w warstwy niedostępności i kluczyki od auta, zamiast pokornie schowane w najgłębszej szufladzie, zawsze są w kieszeni, pod ręką. Zawsze można odjechać, uciec. A w ucieczkach jestem dobra.

Kiedyś karmiłam się mądrym powiedzeniem o skrzydłach i korzeniach. Trzeba je mieć, żeby móc je dać, w odpowiednich proporcjach. Dojrzale i świadomie. Wolność jest piękna i kusząca. Korzenie szlachetne i mądre. Jak to połączyć? Skąd wiedzieć, że warto je dać, skoro najpewniejsze nie jest pewne?

Ja mam piękne skrzydła i jest mi z nimi cudownie. Ale pomyślałam sobie, że strasznie ciężko jest być zakorzenionym. Nie ogarniam tego wcale. Pytanie czy muszę... Przecież zawszę mogę wsiąść w auto i odjechać.

I wanna hold onto nothing and ride.

inspiracja

2010-10-04T01:40:00.002+02:00

Na setny wpis czekałam, aż pojawi się inspiracja. Przyszła dokładnie tak samo nieoczekiwanie, jak kilka innych sytuacji w ciągu parunastu ostatnich dni. Intuicja mnie nie zawodzi, lubię na niej polegać. Zbiegi okoliczności wiedzą co robią, prawda? Uwielbiam ten stan.

'030' by The Good The Bad (UNCUT) from 030 on Vimeo.

Uuuuuuaaaaa...

2010-09-21T00:25:00.002+02:00

Muzycznie doszłam wielokrotnie. Poza tym nic nowego na froncie. Hippie boy, mrau, mrau, mraaaauuu...

coś wisi w powietrzu

2010-09-19T00:20:00.003+02:00

Mam niebywałe wrażenie, że coś wisi w powietrzu. Porobiłam sobie czystki w życiu, pozamykałam drzwi. Niektóre zatrzasnęłam bezpowrotnie i głośno, inne są zamnięte na klucz, który trzymam w kieszeniu, ale w każdym przypadku kliknięcie zamka przepełniało mnie ulgą. Nie ma przeciągu. Jest cisza, krucha i naga, którą noszę na rękach i bawię się jak lalką. Bardzo to lubię. Tylko to przeczucie, że coś się zmieni nieco mnie niepokoi. Niby jest okej, ponieważ już dawno nauczyłam się, że zmiany są smaczne i zdrowe, ale hmmm... sama nie wiem. Ostatnio dziwnie się przeplatają historie, pojawiam się w momentach dość nieoczekiwanych, a one pojawiają się u mnie. Nadal mnie to zaskakuje i zastanawia. Jedno jest jednak pewne, jest czysto, ale nie ma nudy. Jest za to dużo impulsów, znaków, nic, tylko je czytać i chłonąć. Dziś tylko tak trochę nie nadążam, bo chłodem powiało w moim świecie światła i ciepła. Co to będzie, co to będzie...

za dziesięć dwunasta

2010-09-18T02:43:00.001+02:00

mielizna

2010-09-03T16:58:00.003+02:00

"Pamiętam dobrze, że Ciebie zapomniałam. I nic po Tobie, żadnej mokrej rany. Siedzę w pokoju płytkim jak akwarium, gdzie wiatr zabawia się z firankami. A chleb jest z brązu, woda spalona. Język jak płetwa, krew mętna i słona. Masz to co chciałeś i dobroć się psuje. Zęby zaciskam - zdradzam Cię czule."

dotykanie się przez słowa

2010-09-03T01:51:00.005+02:00

Zawsze lubił prowokować intelektualnie. I od tego się zaczęło. Od słownych gier. Aluzyjek przemycanych zgrabnie w wypowiedziach. Lubię ten rodzaj igrania, to dotykanie siebie przez słowa... Bardziej mi sie to podoba niż fizyczność i cały ten świat namacalnej cielesności. Tutaj są granice: ręce, ciało, włosy, skóra. Nic dalej. W rozmowach można się przenikać, zdobywać, inspirować, kochać. On by mnie złamał. On mógłby wejść dalej. Uwielbiam tą ciszę po wymianie myśli i drżące powietrze. Tak jest dziś.

lubię trzymać w ustach...

2010-08-31T16:41:00.006+02:00

... wiśniowe papierosy!

Okres buntu trwa, uwielbiam tak sobie usiąć w moim pokoju nad światem, otworzyć okno, zapalić djaruma, popatrzeć na zezłoszczone niebo, posłuchać dobrej muzyki i mieć na wszystko wyjebane. And not a single fuck was given that day... Tylko to myślenie galopuje przeokropnie. Więc tak dziś po podpisaniu umowy w nowej, wymarzonej(!) pracy, cyknięciu kilku fotek, zjedzeniu cudownej pomidorówki, siadam sama ze sobą, w wiśniowo-goździkowym aromacie masakrycznie drogich i przecudnie pysznych fajek i płynę. Kocham ten stan. Dobrze, że nie pozwalam sobie na to codziennie, bo bym z torbami poszła.

Analiza się załączyła. Zastanawiam się jak kto jest z tymi katami i ofiarami. Z tymi chcącymi i niechcianymi. Jak to w ogóle jest z tymi ludźmi wszystkimi. Ja chcę kogoś, ktoś nie chce mnie. Ktoś inny mnie pragnie, a ja nim gardzę. Przepychanki i ocieractwo, zupełnie bez celu i bez sensu. Czas przelatuje przez palce, a my się dręczymy. No i tak błędne koło się zamyka. Jeśli to faktycznie zależy od karmy, to mam przesrane :) Bo nagrabiłam sobie ostatnimi czasy konkretnie. Pociesza mnie fakt, że samo zło mam wpisane w geny. Nie moja wina. Proza życia... :)

To ja sobie zapalę jeszcze jednego, uśmiechnę się do siebie i już. A dlaczego? Bo mogę :)

It's too bad, but that's me...

but love isn't safe

2010-08-31T01:06:00.007+02:00

Sometimes, in order to move forward you have to stop looking back. It’s always tempting to stick with what’s safe, what’s comfortable. But love isn’t safe. We can’t trust that it will stay the same. All we can do is hang on... even if we feel vulnerable, naked even. You might never feel ready to move in or move on but you have to because that is how we grow. And growing is what it is all about.

crushing me inside

2010-08-29T00:28:00.004+02:00

Jestem niebywale tępa. I przy tym konsekwentna. Strasznie mnie to bawi, lubię się śmiać z siebie, bo pozwala mi to uporać się z różnymi zachwianiami... chociaż jakby się głębiej zastanowić, to trochę taki śmiech przez łzy. Bo głupota jest śmieszna, ale do czasu. Konsekwencję się za to wielce chwali, ale to wszystko jest, tak na dobrą sprawę, mocno po chuju, ponieważ konsekwencja w autodestrukcyjnych tematach jest okropnie słaba i zupełnie niepotrzebna.

Aż sobie zacytuję motyw, który sobie dziś wczytałam do głowy:
Freud pisał, że powtarzamy bolesne doświadczenia, bo chcemy je oswoić, wyćwiczyć. A być może, tak naprawdę, trzymamy się ich, bo nas w jakiś perwesyjny sposób fascynują?

Być może...?!

spłątana nietęsknotą

2010-07-31T22:50:00.004+02:00

Jestem zupełnie niesplątana tęsknotą za czymkolwiek. A może splątana nietęsknotą? To dość nowy stan w mojej głowie, jest dobrze, ale mam nadzieję, że to chwilowe. W ciągu kilku berlińskich dni, garść zagubionych myśli znalazła swój tor i swoje miejsce. Parę niepewności i niestałości się upewniło i ustaliło. W zasadzie wszystko ułożyło się w miarę sensowną i zacną całość. Oczywiście ciężko się nakombinowałam, więc z olbrzymią satysfakcją przybijam sobie pionę, bo udało mi się uporać z konkretnie skomplikowanymi tematami na chwilę przed pięknym, błogim sierpniem w Polsce (fuck yeah!). Od jesieni napinam z berlińskim planem rozwojowo-intelektualno-zarobkowym. Póki co zapowiada się całkiem klawo. Trochę stanęłam do pionu i nabrałam wiatru w żagle. Cudnie by było, gdyby to potrwało jeszcze jakąś konkretniejszą chwilę, bo grunt pod nogami to ważna sprawa. W głowie zapodałam sobie ciszę i święty anielski - "mam wyjebane" - spokój, co zapewne wraz z powrotem do ojczyzny się sypnie. W Reichu jestem zimnym draniem, a w Polsce budzi się we mnie przeradosna dziewczyneczka z głową pełną motyli. To dość zastanawiające. Ale fajne. Bo jak długo można się emocjonalnie wychładzać? Lada moment spotkam kilka mądrych głów, które kilkoma słowami poruszą mi sam środek i analiza pragnień zacznie się od nowa. Lubię te małe iskry, które pojawiają się kompletnie z przypadku, a dają kopa na wiele miesięcy. Inspiracje prosto z duszy mają w sobie niezły czad.

I coś się zmieniło. Mam nowe perfumy:)
Z absolutnie słodkich, cukierkowych woni przeszłam na zapach gorącego drewna, kaszmiru, pieprzu z wanilą, piżma, nagrzanej słońcem skóry, zamszu, cedru... przeraźliwie nieobecna nuta i jednocześnie maksymalnie cielesna. Przeczad :)

dwudziesty czwarty lipca

2010-07-24T20:02:00.008+02:00

Powiem tak:

24.07.2009 to dzień, w którym zmienił się mój świat.

Zajebiście, że jesteś i wielgachne dzięki za skrzydła po same niebo!

pogubienie w niezwykłości

2010-07-23T01:37:00.009+02:00

Bardzo pięknie, pięknie, pięknie... dużo się wydarzyło od ostatniego wpisu. Na tyle dużo, że jeszcze się nie ułożyło w głowie i nie mogę sie ustosunkować. Rozkminy nie dają spokoju, krążą po śnie i jawie. Nawet o tym nie rozmawiam. Musi wpaść w odpowiednią szufladę. Albo zupełnie wypaść. Zniknąć. Przepaść bez wieści.

Jest dużo zagadek, pytań bez odpowiedzi i przemilczeń. Ale jest OKej. Mi ędzy trzecią a trzecią trzydzieści rano dzieją się dziwne rzeczy, nie do końca chciałabym je rozumieć. Lubię je czuć pod skórą, w całym ciele, w umyśle... Mają w sobie dużo magii i niech to się nie zmienia. Bo to jest cudowne i chyba nie warto tego obdzierać z czarów i umieszczać w ramy dnia codziennego przeciętnego człowieka. Normalne umysły tego nie ogarniają, pakują w definicje, umniejszają znaczenie i potępiają. Trochę szkoda.

Pogubienie w niezwykłości jest mi potrzebne do życia, napędza inspirację, pompuje energię, dodaje skrzydeł. I jestem z tym absolutnie pogodzona. Bo tak właśnie ma być w moim świecie.

Ooooo, właśnie lunęła z nieba woda, po 32-stopniowym upalnym dniu. Jak cudnie jest móc oddychać :)

zamiatanie ma sens!

2010-06-13T23:45:00.007+02:00

Trochę mnie ostatnio przewiewało jakimiś dziwnymi myślami. Nienawidzę czekać i nie ogarniam niepewności. Poczułam, że mam niezły bałagan w moim małym świecie i zaczynam się potykać o elementy, które sama sobie, chcąc nie chcąc, uzbierałam i do których się przyzwyczaiłam. Przyzwyczajenie jest słabe i nudne. Więc postanowiłam posprzątać i uporządkować kilka historii począwszy od mojego domku. Trwało to w sumie ponad 12 godzin, kosztowało mnie mega wysiłek i w rezultacie zapełniło cały śmieciowy kontener. Ręce mam do samej ziemi, ale za to jak zamknęłam za sobą drzwi, to objawił mi się mój, tylko mój azyl, moja cisza, ciepło, światło i cudny zapach. Każdy najmniejszy element ma teraz swoje miejsce, można w końcu wyjrzeć przez okna, a z podłogi jeść śniadanie. A co najważniejsze - niepotrzebne, wiążące i zawalające moje życie przedmioty zniknęły!

Zamiatanie ma sens!

W związku z tym mogłam sobie spokojnie usiąść w moim pokoju nad Berlinem, strzelić mrożoną kawkę z lodami orzechowymi, walnąć nogi na stół, puścić muzę i stwierdzić: ej, mała, jesteś zajebista! Słońce wpada przez czerwone firanki, ciepełko daje czadu, a ja czuję, że wszystko powoli idzie swoim torem. Do tego wyczarowałam sobie miesiąc płatnych wakacji w Polsce, z perspektywą na szlajanie się z plecakiem od Kaszub po Mazury, zajadanie się truskawkami, czereśniami i chlebem, no i picie polskiej wódki. Dla mnie przeczad. Moja przebiegłość jest niebywała...

Lubię zamykać drzwi. Lubię mówić 'dość', lubię patrzeć przed siebie i wiedzieć, że jest dobrze, a będzie jeszcze lepiej i co jakiś czas spoglądając wstecz niczego nie żałować, tylko dopisywać lekcje w dzienniku zdarzeń i przypadków. Fajne to! High five!

Soundtrack pod wczesno czerwcowe chwile:

zaklinacze

2010-06-02T21:33:00.006+02:00

Myśl numer jeden: nie rozumiem niemych krzyków i postulatów wolności... ludzie pragną bliskości jak małe kociaki i jednocześnie wychodzą sami z siebie, stają obok i dumnie się jej wyrzekają. Wierząc, że ona stawia im granice, zabiera przestrzeń i ich tłamsi. Zapętalją się w swoje własne potrzeby, niedosłyszane, niezrozumiane... i taką papkę z własnej chorej głowy obracają w atak na swoje piękne skrzydła. Glupie to. Przecież z takim ciężarem, to nawet, żeby się zesrali, to nigdzie nie polecą. Patrzą w przeszłość i się jej kurczowo trzymają, nie potrafiąc stawić czoła temu co na nich czeka. Przecież wystarczy spojrzeć w niebo i posłuchać siebie. Taki śmieszny mechanizm - szczerość wobec siebie samych, odrobina ciszy, cierpliwości i głęboki oddech. A potem cuda dzieją się same.

Myśl numer dwa: lubię niedosyt i niedopowiedzenia, lubię przemilczenia i nieobecności, lubię jedno słowo mniej niż więcej i spojrzenie, które mówi wszystko. A jak to jest z tymi przypadkami i zbiegami okoliczności? I z tym, co przychodzi we śnie dokładnie w tym momencie, gdy się to puściło? Taka świadoma rezygnacja i pogodzenie z niebyciem generuje podświadomą chęć istnienia, takiego istnienia obok, nieupierdliwego, ale intensywnego, nie męczącego, sycącego, wyczuwalnego i zajebiście inspirującego.

Takie skotłowane myśli przebiegają mi przez głowę. To przez to czarne niebo, czerwone słońce na dachówkach po 21 i sny. Jak ja uwielbiam moje projekcje! No i gdyby mi się nie przyśniło, to bym nie wiedziała.

Ale mi się chce wsiąć w auto i wyjechać, w miejsce gdzie mnie jeszcze nie było.

lekkość bytu, raz!

2010-05-24T01:11:00.003+02:00

Chyba zgłupiałam. Zupełnie bez sensu. A może z sensem? Ciężko stwierdzić co go ma, a co nie, kiedy zajadamy się motylami popijając je morzem wódki. Nie śpię, nie jem, wkroczyłam w okres buntu przeciwko sobie. Po dzisiejszym absolutnym delirium muszę przyznać, że porządki by się przydały. W głowie. Granice mi się zacierają i brak ostrości. Widzę niewidzialne i nadinterpretuję, a oczywistologia jakby przestała być oczywista. Tak sobie myślę, że lubię mój bałagan, chodzenie nad ziemią, afirmacje i zbiegi okoliczności. Ale nie lubię mojej upierdliwości w marzeniu o czymś i dążeniu do czegoś, co koniec końców będzie uwierało. Jakieś takie słabe to. Jeśli coś nie jest czymś, to po prostu tym nie jest i już. A i tak jest fajnie. Dobrze jest sobie czasami włączyć mózg do akcji. Mam nadzieję, że wytrwam i nie strzelę sobie w kolano.

przed ósmą rano

2010-05-14T23:45:00.007+02:00

Lubię zagadki. Bardzo.
Dziś weszłam do domu jakoś przed ósmą rano, zmielona myślami o kolorze nieba przed burzą oraz nocno-porannymi rozmowami, które mocno weszły pod skórę. Kręciło mi się w głowie i wirowało w brzuchu. Byłam zmęczona i nienasycona. Hm, w zasadzie to wręcz kurewsko głodna.
Wzięłam gorącą kąpiel i położyłam się w świeżej pościeli. Sen nie przychodził, chociaż zmęczenie aż bolało. Z przeogromną zadumą zaczęłam przywoływać słowa, które teoretycznie powinny złożyć się na sensowną całość. Nie złożyły. W myślach panuje chaos i niepokój. Jestem zaintrygowana... I chciałabym dotknąć, ale się boję, że jak dotknę, to zniknie. Boję się też, że jak nie dotknę, to zniknę ja. Taka zagadka. Naprawdę ciekawe. No i środek maja, a tak deszcz napierdala. Nie rozumiem.

trouble.

2010-04-29T00:07:00.003+02:00

Nieźle, nieźle... Od rana byłam pewna, że komuś zawodowo zajebię. Było kilku kandydatów, ale jakoś im się poszczęściło i uniknęli kary za bycie obok. Szał w głowie kompletny, czarno-biało, wesoło-smutno, śmiesznieniowo-wkurwieniowo, słodko-gorzko, zimno-gorąco i inne radosne kombinacje. Męczące to. Aż tu w środku nocy poleciała Trójka z dobrym, starym, klasycznym blues'em i DDDZZZZDDDDD... kolejna burza w moim mózgu, zatrzyk hormonów rozwalił mi czachę, nastała jasność, conajmniej jak po line of coke i cóż... zerwałam się na równe nogi i pod przykryciem nocy zaaranżowałam nowy wystrój wnętrza, naprawiłam lodówkę, wysprzątałam chatkę, cyknęłam kilka fotek, wymyśliłam temat pracy dyplomowej i ugotowałam obiad na następny dzień, za jednym zamachem, w ciągu godziny. Po czym padłam i śniłam chore sny, którym w ogóle powinnam poświęcić conajmniej oddzielny serwer i upewnić się, że żaden medyk od bani mnie nie nakryje i nie przywdzieje w kaftan bezpieczeństwa.

Nowa wizja redroomu:

i jeszcze to:

daj kanapkę i pójdź

2010-04-08T12:41:00.024+02:00

Wkurwię się zaraz. Mam naprawadę przeokrutną potrzebę zniknięcia. Żeby nikt nie tykał, nie głaskał i nie srał mi swoimi złotymi radami. Mądrości ludzi mnie naprawdę zastanawiają. Dobre intencje podszywane wygodnictwem mam w dupie. Spragniona chwilą stałości podcięłam sobie skrzydła. Bez sensu. To wszystko to nie jest to.

Odbyłam parę godzin temu dość inspirującą rozmowę o niezależności. To jest piękna sprawa. Jak ją sobie wybronić, żeby nie wyjść na królewnę z lodu? Jak zachować balans między sobą niezależną i silną a sobą pragnącą chwilowej ciszy, która chce się po prostu na chwilę oprzeć i tyle? Na zasadzie: "daj mi kanapkę i pójdź". Bo niestety tak to właśnie wygląda... Lubię być na górze i mogę sobie na to pozwolić, ale są momenty, kiedy muszę się położyć i pomilczeć. Żeby się wsłuchać w siebie. Pobyć sama ze sobą.

Czy już zawsze będę musiała pakować plecak, brać urlop i uciekać. Czy istnieje w ogóle ktoś, kto mnie nie będzie nudził, męczył i zagłaskiwał do porzygania, tylko urwie mi dupę, aż przyklasnę w ręce? Pragnę świadomego egoisty. Bo tylko egoiści rozumieją potrzeby egoistów.

Precz z łapami!

hey babe, take a walk on the wild side

2010-04-02T00:09:00.015+02:00

Powiem tak:

zupełnie nie ogarniam tempa wydarzeń, a że z matmy byłam dość średnia to i rachunek prawdopodobieństwa za każdym razem mnie zaskakuje...

Wszystko się zabawnie przeplata. Nadszedł czas, w którym mogę stwiedzić: no, narzekać to ja nie mogę. Ale mimo wszystko jakby czuję, że coś jeszcze mnie zaskoczy. To trochę durne, bo powinnam potulnie dziękować za to co mam, bo uuuuhhhhh, nie ma powodów do narzekania, o nie... Ale coś nie jest czymś... a może jest, tylko jeszcze tego nie wiem? I proszę, nowe sytuacje się wplatają w stare, nabierają sensu i wymiaru dość namacalnego i głównie zacnego.

A może jestem wyrachowaną, burą suką, której pragnienia wychodzą poza normy? Ciągle coś, ciągle jeszcze nie to, ciągle więcej i więcej... Męczę się sama ze sobą, bo na tacy podawane mi są same smakołyki, a ja ze stoickim spokojem owszem przyjmę dary natury, ale prędzej czy później i tak pokręcę noskiem, że to nie do końca to.

Bywam nieznośna. Mój głód i niedosyt mnie kiedyś zgubi. Ale co mam zrobić, że gardzę półśrodkami? Że sobie wymyśliłam to, a nie tamto...? Kiedy w końcu zaskoczą mi zapadki i będę usatysfakcjonowana? Kiedy układanka będzie gotowa, a ja w końcu się uspokoję i pogodzę z tym co mam? Czy ktoś w końcu będzie miał na tyle jajec, żeby krótkim ruchem złapać mnie za kłaki i powiedzieć: spokój! A ja powiem: nareszcie!

Oj tak, hedonizm, a nie altruizm, to mój stan naturalny.

Hey babe, take a walk on the wild side!

bo to nie moje

2010-03-30T00:41:00.027+02:00

Nie znoszę bezsilności...

Okropnym uczuciem jest wiedzieć, że jest kurewsko źle komuś, kogo się strasznie czuje, kim się oddycha i absolutnie nie móc zrobić czegokolwiek konstruktywnego.

Bo nie mam jak, bo mi nie wolno, bo nie powinnam. Bo tu jest granica. Bo dwa światy, bo za daleko i zbyt skomplikowane. Bo nie czas, bo nie tędy. Bo to nie moje, chociaż chciaż bardzo bym chciała, żeby moje było. Bo oszalałam, bo zgłupiałam, bo wiem, że są rzeczy, które zdarzają się raz w życiu i nie wolno w nie wątpić, bo one się boją zwątpienia. Najbardziej tego zwątpienia w samego siebie.

Mam ochotę wsiąść w auto, wystrzelić w wiadomym kierunku, bez pytania o zdanie wyrwać z sytuacyjnego gówna, wywieźć daleko stąd, w miejsce, gdzie będzie cicho i bezpiecznie, wyjebiście mocno przytulić, przeprać mózg przez dwie doby, a przez dwie noce trzymać i nie puszczać. Postawić na nogi i przyrzec, że wszystko będzie w porządku. I będzie. Tak bym chciała.

Ale nie mogę. Nie mam pozwolenia.
Mam związane ręce, a tylko jedno słowo może je rozwiązać.
Niestety mam świadomość, że go nie usłyszę.

Krąży zbyt dużo niewypowiedzianych myśli, które robią bardzo gęste powietrze. Ciężko się nim oddycha. I ciężko się śni niespokojne sny. A już kompletnie nieznośnie stoi się obok i bezradnie rozkłada ręce.

odmienność kobiecości

2010-03-26T00:24:00.004+01:00

odmienność kobiecości,
głód czułości
i jednoczesny, uporczywie powracający
chłód
i dystans.

a w mojej głowie
drewniany dom pod lasem,
odgłosy świerszczy, szczekające psy,
gasnąca świeczka na stole,
wiatr,
zapach palonego drewna,
szarlotki, kakao,
szminka przy lustrze,
tykający zegar,
spokój

i to...

nie lubimy zmian, nie nie :)

2010-02-28T21:09:00.004+01:00

No to się porobiło.

Wszem i wobec ogłaszam, że 2010 jest rokiem zmian. Z każdej strony bombardują mnie wieści, że najstalsze i najpewniejsze historie po prostu tracą danę przydatności do spożycia. Nie lubimy zmian. Ba, wręcz ich nienawidzimy. Strach przed nowym ścina nas z nóg i czujemy się jak 4-letnie dziecko zgubione przez rodziców w ciemną noc daleko od domu (pozdrawiam tatę, nadal pamiętam ten przystanek przy Narbutta, ale i tak Cię kocham!). Niemiłe uczucie :)

Ale w związku z tym, że i w moim prywatnym zakresie wydarzeń i przypadków nastąpiło przetasowanie kart, mogę ze spokojem stwierdzić, że zmiany są dobre, potrzebne i mają sens.

Więc apel do dotkniętych: nie srać w gacie!

W tle Brendan Perry, w perspektywie wiosna, a w kościach przeczucie, że to dopiero początek jakiejś totalnej rozpierduchy. Trochę dygam, ale przyjmuję dzielnie wszystko na klatę.

Houk!

transfuzja

2010-02-17T00:10:00.010+01:00

Oj, jak ciepło, bezpiecznie i spokojnie w duszy mojej. W nocy z soboty na niedzielę zostało mi przetoczonych kilka myśli, które otarły kurz i brud ze zdarych kolan i pozbijanych nadgarstków po kilku wywrotkach światopoglądowych. Niewiarygodnie łatwo jest zaliczyć glebę w niepoukładanych pragnieniach, niedosłyszanych potrzebach, mylnych tęsknotach. W zestawie mamy zazwyczaj jeszcze kilka fałszywych dotknięć, za mocnych szarpnięć, zachwiany grunt pod nogami i gotowe- ryjemy z pełnym impetem po betonie. Zupełnie jak w wypadku rowerowym, gdy zapomnimy wypiąć się z butów przed hamowaniem... Pokraczne, głupie i niepotrzebne. Płakać się chce, nie tyle z bólu, ile z zażenowania samym sobą. A zaraz po tym bierze człowieka na śmiech. Jak na huśtawce hormonalnej.

Aż tu nagle taki przecud. W lutową noc przyszedł Ktoś... zapalił ogień w kominku, podał herbatę, otarł z całego gówna sytuacyjnego, okrył kocem i...
pięknym, prostym, mądrym słowem opatrzył obtarcia, rozpłątał supły myślowe, wpuscił słońce i świeże powietrze do środka.

Cóż mam rzec... po prostu dziękuję, że otworzyłeś mi drzwi do mojego własnego domu.

cudzy, prawie nieznany

2010-02-08T17:34:00.010+01:00

Dzień przed Twoim przyjazdem potłukłam kolano.
To na szczęście - myślałam...
choć szczęścia nie było,
ono jak głupi szczeniak rozjechany na drodze
leżało w ukryciu pęczniało i gniło.

Powiedziałeś – ten siniak pasuje Ci do sukienki.
Dworzec stygł, pociąg syczał, czas się kleił jak rany.
Powiedziałeś – ten siniak pasuje Ci do sukienki.
Mój niewinny, mój podły, mój martwy, kochany.

A dziś już tak mi obcy,
cudzy... prawie nieznany,
jesteś ciszą po burzy,
głosem spalonych krain...

Wiersz ten dedykuję powracającym snom, nie pozwalającym na wytchnienie.

Źródło inspiracji tego posta: http://anuszka.soup.io/

idealne miejsce

2010-02-05T00:26:00.007+01:00

We ź mnie za rękę, zaprowadź tam, uchyl drzwi i pokaż to. Pocałuj w czoło i powiedz: już. A ja bez wahania wskoczę w kieckę z poprzedniego postu, skrzydła same mi urosną i będę i będę i będę. Takie moje idealne miejsce. Jeszcze jakby to było w Kotlinie Kłodzkiej, a nim byłbyś Ty... MMMmmmmmmm... Jakie czary... I nic już nie jest takie samo :)

Żródło zdjęć: http://www.jozefk.pl/galeria/1/index.php

Camden Sun

2010-02-04T23:19:00.010+01:00

Hippisiarsko-bohemowy Camden Town w Londynie bardzo miło mnie przywitał w swoich progach. Poraził słońcem, oszołomił, zaczarował i zostawił nieodwracalną, głęboką rysę w moim budżecie. Ale duży luz, w przyrodzie nic nie ginie, równowaga musi być. Więc w ramach zadośćuczynienia wyostrzył mi się zmysł esetyczny, nabyłam kilka gadżetów i się mocno zainspirowałam. Skąd się we mnie wzięło dziecko kwiat to ja nie wiem, ale jakby chuj. Bo fajnie było :)

przychodzi cicho

2010-01-18T00:54:00.005+01:00

miłość to takie śmieszne coś...
jak jej pragniemy, to jej nie ma,
jak się poddajemy i rezygnujemy, to cicho i niespodziewanie się zjawia,
a jak już jest, to nadchodzą strach, zwątpienia i niepokój, że zaraz ją stracimy...

czy miłość jest stała, czy może jest czymś nieuchwytnym?

czymś czego się boimy,
czego wyczekujemy,
czego pragniemy,
za czym tęsknimy,
czego dotknąć i w czym wytrwać nie potrafimy...?

Tęskniowo.

2010-01-10T00:31:00.005+01:00

Dobra. Nie jest dobrze.

Zaczynają mi myśli krążyć w czas, którego dawno nie było i jeszcze długo nie będzie.
Co oznacza, że w niedługim czasie włączy mi się tęsknota.
Gnębiące, rozwalające uczucie permanentnego niedosytu, braku.
Braku...
ciepła, światła, powietrza, witaminy D, zapachu truskawek i...
wiatru (jakoś tak pokochałam...), ciepłego, letniego, pachnącego, tulącego wiatru.

Raz, dwa, trzy, chcę lato!

Chcę położyć się w sukience na drewnianej, nagrzanej podłodze, zakryć sobie oczy i słuchać jak burza krąży dookoła, daje wytchnienie od słońca, łagodzi i jednocześnie zajebiście niepokoi.

Zapach ziemi po deszczu i dreszcze po całości. Chcę tak. Proszę mi to dać. Dziś, natychmiast!

Tańcząc z wilkami :)

2010-01-06T17:18:00.005+01:00

Południe...

Tutaj przywitałam Nowy Rok 2010.

Lubię, lubię, lubię... tańczyć w dziczy, nad wodospadem po północy :)
Bez głębszych analiz, z przeogromnym przeczuciem, że 2010 będzie przełomowy...

i chyba będzie.

houk!

...

gwiżdżę, kpię, gardzę...

2009-12-13T01:11:00.008+01:00

Pewien progres. To nie będzie wpis o gotowaniu, o oczekiwaniu, czy tęsknocie za domem. Nie będę też pisać o Berlinie, o Polsce, ani o pogodzie. Ten post będzie o wątpliwościach, które falami przepływają przez moje myśli paraliżując i nie pozwalając na to, co mogłoby mnie na chwilę zamknąć, wyciszyć i ukoić.

Ale do rzeczy. Dziś po raz kolejny się przekonałam, że nie ma rzeczy stałych, pewników. Czasami zdaje nam się, że chodzimy po nienaruszalnym, pewnym gruncie i że niektóre sprawy są niezmienne, nietykalne, idealne... No więc NIE.
Jestem nieco tępawa, bo przecież sama na własnym garbie poczułam gorzkie rozczarowanie tym, że zmiany są nieuknione, czy nam się to podoba czy nie. Wystarczy tylko przez sekundę przestać trzymać wszystko w ryzach, przestać starać się i wszystko się wali. Niespełna rok po osobistej rewolucji wygląda na to, że kompletnie o tym zapomniałam, przecieram oczy ze zdumienia dowiadując się, że tuż obok mnie sypie się coś, co w moich oczach było wzorem do naśladowania. Pstryczek w nos.

Po raz kolejny dumam nad sensem związków, nad przyzwyczajeniem, nad prozą życia, która głównie daje kopa w dupę, niż dodaje skrzydeł. W którym momencie popełnia się błąd decydując się na życie z kimś, kto miał być Tym Kimś, a potem okazało się, że nim nie jest? Czym jest miłość, czemu jest ślepa i dlaczego nas oszukuje? A może my sami się oszukujemy? Jak się nauczyć dystansu do siebie, jeszcze większego dystansu do ludzi, jak nie czuć żalu i jak sobie radzić samemu ze sobą?

Wszystko się zmienia, toczą się równoległe życia, możemy na nie popatrzeć, na chwilę się w nich pojawić, namieszać i zniknąć. Ale tak naprawdę powinniśmy skupić się na naszym własnym. Porządnie wziąć je za kłaki, przyjrzeć się i zastanowić, czy... czy aby na pewno jest dobrze. Czy jest OK? Czy jesteśmy szczęśliwi?

Zwrot akcji...

No tak, w ramach samoobrony wbiłam sobie do głowy kilka mądrości. Uparcie obstaję przy niechceniu, odpychaniu, zaprzeczaniu. Zestrachana, że znowu dostanę po łapach, z wypaczonym obrazem miłości stoję dziarsko, snuję teorie spiskowe, śmieję się, kpię, gardzę. Patrzcie, trzymam ręce w kieszeni i gwiżdżę na wszystko. Dajcie mi spokój, po co mi problemy. Nikt nie umie kochać bezinteresownie, przecież kochanie, to nic innego jak tylko podłe coś podszyte złotymi słowami, żeby nas zwieść, oszukać, poszarpać, wykorzystać. Ewentualnie kojarzy mi się ono z jakimiś pokracznymi, nieprzemyślanymi, niewypowiedzianymi myślami, które nic nie znaczą, chociaż znaczyć by chciały. Pffff... nie!

Tak wybrałam.
Czy jest mi z tym dobrze? Niby tak,
ale nie do końca.

Ostatnio po dłuższej przerwie odsłuchiwałam kawałek Head Over Feet, Alanis Morissette. Zdecydownie jeden z moich ulubionych, z którym bardzo mocno się identyfikuję. Aż tu nagle pada pytanie:
tak lubisz tą piosenkę, ale czy ty wiesz o czym ona śpiewa?!
No tak, o relacjach, związkach. - Nie. O miłości.
Zamarłam, zadrżałam, spanikowałam, wyparłam, uciekłam.

Czemu niektórym ludziom słowa „miłość“ i „kochać“ przechodzą tak łatwo przez gardło, jeśli mi się skóra jeży na samą myśl o nich, a ich zapisanie to nie lada wyczyn...?!

Więc na koniec mała, skromna dedykacja okraszona olbrzymim podziwem dla pewnej osoby,
która się nie boi, tego czego ja się boję.
Która stoi dzielnie i widzi sens, którego nie widzę ja.
Która pisze piękne słowa, ścinające z nóg swoją szczerością i prostotą.
Która wierzy i mimo, że regularnie odpychana - nadal jest.

Kuchta, FUCK!

2009-12-10T23:25:00.005+01:00

E he he...

Ja strasznie przepraszam, ale wszystko mi się pomyliło...

mam na imię Magdalena, mam 25 lat, brązowe oczy,
złote włosy, coraz dłuższe zresztą,
lubię wódkę, amsterdamskie cuda natury,
płytę "The Other Side" Godsmack,
pracuję w telewizji dla panów kochających innaczej,
żyję w mieście grzechu, zdrady i samotności,

od mistrza mistrzów uczę się grać na gitarze,
lubię biegać, ćwiczyć pośladki,
robić wszystkie złe, wstrętne, obrzydliwe rzeczy,
które nie przystoją młodym damom

i staję się maniakalną kuchtą.

Jestem przerażona.
To nie może być prawda.

Gdzie moja knąbrność, ignorancja, oportunizm?!

Na pewno niedługo wszystko wróci do normy.
Eh, te hormony...

Szama :)

2009-11-25T08:50:00.005+01:00

Nie wiem co i komu próbuję udowodnić, ale chyba naprawdę jestem całkem przezajebista, bo wraz z pierwszą próbą okazało się, że umiem zrobić przecudny sernik i ruskie pierogi.

Wszystko w rytmie nowej płyty Alice in Chains i ...

z odrobiną czarów :)

masturbacja myśli

2009-11-15T03:56:00.009+01:00

... a jakby tak puścić wszystkie hamulce
i z całym impetem rzucić się w sam środek totalnej burzy z piorunami, gromami, błyskawicami i gradobiciem w jednym?
Pffff...chyba mogę.
Chyba nawet powinnam.
Chyba byłabym kompletną pałą, jeśli bym tego nie zrobiła...
Trochę się wzdrygam.
Bo co?
Bo czekam.
Bo może to,
może tamto.

Wcale nie. Jeśli by coś, to już by dawno.

Czas - ten wredny siur gra moimi myślami, ale ja wiem,
że trzyma dla mnie w zanadrzu coś specjalnego.
Po prostu się zapatrzyłam, zgubiłam, zachłysnęłam,
zatęskniłam, zapragnęłam czegoś, co nie jest dla mnie.

A tak bardzo bym chciała...

"Jak nie teraz to kiedy?" - dużo mi uświadomiło.

Dziś usłyszałam:
"wiesz, bo jesteś jak słońce."
Rzadko kiedy nie wiem co mam powiedzieć,
to znaczy przez wrodzoną grzeczność i skromność
nie
zaprzeczyłam.

Słońce, słońce, słońce... to już coś...

Ostatnio natknęłam się na dobre stwierdzenie:
marzenia - masturbacja myśli.

Ale przecież o ile jest weselej,
jak nie ma potrzeby marzyć,
bo wszystko się dzieje.
Z natury. Ze środka. Po prostu.

I list.
W mojej skrzynce.
Pisany ręcznie, na żółtym papierze.
Czytany z wypiekami na twarzy, na podłodze w korytarzu,
pod ścianą. Teraz już go znam na pamięć...

Co za ironia.
Tyle listów w życiu napisałam,
bez odpowiedzi...

Inside I feel like a child that's all...
I'm only saying the things that I've been told...

Hope Sandoval

2009-11-09T08:52:00.008+01:00

6 listopada 2009 był dniem pełnym czarów...
dzięki obecności Zosi, konsumpcji amsterdamskich wypieków i koncertowi Hope Sandoval, który odbył się w Astra Kulturhaus.

Spora część magii od pewnego czasu mieszka sobie u mnie w brzuchu. A w piątek to wszystko się ze sobą zmieszało i było cudownie.

Znalazłam :)

2009-10-29T22:54:00.012+01:00

Nareszcie :) Znalazłam...

W związku z tym, że nastał jesienno-ponuro-deszczowo-"ziiiimno mi"-bury czas, i że dziwnie się dzieje w środku, na zewnątrz i w innych warstwach świadomości nieuchwytnej, zaczęłam szukać do tego wszystkiego odpowiedniego podkładu muzycznego.

To troche jak z filmami... Jak wyłączymy dźwięk, to chociażby treść była najpiękniejsza i najgłębsza, to nie ma szans, żeby przeniknęła w głąb nas, ani żebyśmy my załębili się w nią. A ja nie lubię ślizgać się po powierzchowności. Nie widzę sensu w bezmyślnym obserwowaniu zdarzeń, kiedy nie mogę wtopić się na chwilę w ich rzeczywistość i poczuć ich w sobie. W zasadzie to jest jedna z zasad eliminacji, która jakoś sama zaczęła funkcjonować w moim małym świecie. Jeśli spotykam ludzi ze szkła, podświadomie ich nie widzę. Nie ma ich... i nie będzie. Nie czuję ich, są poza.

Nie do końca wiem, jak się dzieje, że zupełnie niespodziewanie wyłaniają się osoby, które, mimo, że znane przez chwilę, potrafią miękko zatopić się w nas i już wszystko wiedzieć. Bez tłumaczenia. Pojawiają się, podaję im rękę, przekraczają próg i już... są. Na zawsze.Wystarczy spojrzeć i gotowe. Z każdą minutą ich korzenie są coraz głębiej i nawet jeśli milczą i zanikają, to i tak ich czuć. Ciepło od nich rozlewa się po całym ciele. To przynosi niewyobrażalną ulgę i wpuszcza słońce do środka. Czasami trzeba ich z siebie wypuścić. Ale to przecież nic złego. Nikt nie lubi być splątany i zamknięty w złotej klatce. Pieprzyć kryształowe kule u nóg :) A otworzenie drzwi po jakimś czasie i zobaczenie uśmiechu zwalającego z nóg - smakuje jak gorąca, gęsta czekolada z baileysem przy kominku po zimowej tułaczce.

No to soundtrack pod moje projekcje w głowie... klikać tu --> Hope Sandoval - Blanchard

więcej czarów tutaj --> HOPE

22 godziny

2009-10-24T23:03:00.004+02:00

Położyłam się wczoraj spać i obudziłam się 22 godziny później.
Film, który mi się załączył we śnie był odpowiedzią na przemyślenia wczorajszego wieczoru. Temat, który wałkuję w głowie trochę się zesrał, bo zaczęłam poważnie się z nim rozprawiać. Układa mi w głowie jasne obrazy, piękne historie, podnieca, obiecuje, kokietuje... Cwaniak...
Jak zrobić, żeby bardzo nie chcieć czegoś, co się bardzo bardzo bardzo chce?
Jak nie myśleć o czymś, co się przewija przez myśli każdego dnia?
Jak nie marzyć o czymś, co marzeniem jest największym?
Jak puścić coś, co nie chce być puszczonym?
Jak wstać i pójść sobie, od czegoś, co mocno trzyma i odejść nie pozwala?

Czy to nie jest łatwiejsze, niż mi się zdaje?

Hmmm...

daleko od siebie

2009-10-23T19:01:00.002+02:00

Nie wiem, ile można zwalać winy na karb pogody, ale czuję jakieś totalne przesilenio-przeciążenie.
Jakbym na barach miała plus 100 kilo myśli, których nie mogę przepędzić. Kotłuje mi się w głowie. Na całe szczęście nie mam nadmiaru czasu na podtopienia filozoficznymi rozkminami. Nie lubię miotać się z takimi analizami sama. Przydałby się ktoś do potwierdzenia, zaprzeczenia i zrelatywizowania rzeczywistości. A ta mi się poplątała zupełnie. Czuję się jakbym była daleko. Daleko od domu, daleko od siebie samej. Pod skórę wchodzi zwątpienie.

Marzy mi się słońce, światło, ulga, Polska. Chcę do domu. Tylko gdzie on jest? Ciężko go zlokalizować na mapie. On jest gdzieś we mnie, w środku, tylko jeszcze się nie zmaterializował, nie potrafię go wskazać palcem. Chociaż doskonale wiem jak pachnie...

Śmiać mi się chce nad ulotnością moich naiwnych pragnień. Chyba potrzeba mi wolności... od rozpaczliwego łapania się ideałów, od tego co mam w głowie i czego nie mogę się pozbyć, od stabilności pewnych rzeczy, które tworzą złudny grunt.
Chciałabym obrosnąć w siłę, żeby móc oczyścić się z przyziemnych trosk, schematów, oczekiwań.

Trochę mi się zlepiły skrzydła. Nie bardzo mogę nimi ruszyć, co mnie doprowadza do kurwicy serca.

Muszę trochę pomilczeć.

Pobyć ze sobą.

Puścić.

Zrobiło się za gęsto.

Nie chcę dusić.

Chcę inspirować i nadawać sens.
Bez obietnic bez pokrycia.

No, to by było na tyle.

Siema, cześć.

grrr grrr green

2009-10-03T23:11:00.006+02:00

Dziś jakoś zupełnie przypadkiem wszystko odbywało się w kolorach zieleni.
Zielony obiad, zielone zioła,
zielone mleko pistacjowe,
zielona kurtka, zielony kocyk,
zielony krem,
zielone zielone :)

Nie wiem o co chodzi...
Ja chyba nawet nie przepadam za tym kolorem.
Wolę brązowy, kremowy, pomarańczowy, czarny i biały.

Może to ukryta potrzeba wiosny?

Totalne orgazmatory: mleczko pistacjowe i orzechowe... Uuuuuuuhhhhhhhh...

Bazylka, pietruszka, miętka :)

Obiadek z cyklu: w 15 minut, cokolwiek...
Podsmażone spagetki z pesto, pieprzem, słonecznikiem i corregio,
bazylia i ogórek. Pokrojony. Sorrriiii :)

look at me...

2009-09-27T12:59:00.000+02:00

Look at me.
Look at me.
Let all the cares and sorrows of this world fall away from you...

:)

vintage

2009-09-20T19:54:00.006+02:00

późnym popołudniem trzeciej niedzieli września poczułam,
że autowyzwalacz w aparacie ma sens...

so I won't

2009-09-14T00:27:00.001+02:00

I should never think...
what's in your heart,
what's in our home...

so I won't.

good day

2009-09-08T09:43:00.007+02:00

Sen.

Dziś miałam piękny sen.
Chciałabym, żeby był rzeczywistością, a nie tylko przekazem podprogowym mojej podświadomości...
Sny wiedzą więcej niż my. Niosą ze sobą wiele istotnych informacji, a ich absurd ma w sobie więcej sensu niż nam się wydaje.
W zasadzie absurd przestaje nim być, jeśli zdamy sobię sprawę, że jest zlepkiem naszych najgłębszych pragnień i lęków.
A one są przecież częścią nas.

Chciałam coś zniknąć z mojej głowy, ale to wcale nie chce być zniknęte, więc przychodzi w śnie. I myślę, że to jest OK.

Jak się obudziłam to przez czerwone firanki wpadało słońce.
Otworzyłam okno. Cudnie pachnie praniem i ... jesienią...
Już się na nią tak nie złoszczę.

A teraz hoooops na Alaskę i piosenka na dziś...
Alaskańscy drwale, phi...

It's gonna be all right, no matter what they say,
it's gonna be good day, just wait and see...
it's gonna be ok, cause I'm ok with me,
it's gonna be, it's gonna be, it's gonna be...

na jesienną chandrę...

2009-09-06T22:47:00.002+02:00

Kamilka!!!

Od czego ma się przyjaciół :)

hold on

2009-09-06T12:44:00.003+02:00

No nieeeeee...
Lato odchodzi. Nie znosze tego uczucia.
Mam wrażenie, że stoje przed cholernie długim, zimnym,
przytłaczającym tunelem, przez który muszę przejść.
Pocieszające jest to, że na jego końcu jest jasność - wiosna i lato :)
Byle do kwietnia. To mój ulubiony miesiąc.

Na poprawę humoru, usmażyłam sobie naleśniki.
Tylko one są w stanie przywołać mnie do życia.
Wtedy pachnie domem.
Jaka szkoda, że półśrodkami nie da się go wypełnić...

like a perfect storm

2009-08-26T17:22:00.004+02:00

Burza nad Prenzlauer Berg :)

Wczoraj rozpętała się piękna burza nad moim domem.
Miałam dziwne wrażenie, że to już może być ostatnia tego lata,
więc postanowiłam ją utrwalić i wrzucić na bloga.
Średnio cokolwiek widać.
Dopiero w 42 sekundzie przypizgnie :)

A tutaj dowód na to, że żeby śmiagać na obcasach po berlińskich ulicach, trzeba być niezłym kozakiem :)

the way I feel today

2009-08-20T19:59:00.005+02:00

Shit.
Zamiast porządnie zająć się uczelnianymi obowiązkami,
snułam się pół dnia po necie,
aż dotarłam do pewnego nagrania,
które idealnie pasuje dziś do Magdy.

To jest dokładnie to.Cudo.
Trafia w samo sedno.
Muzyka mnie urzekła,
wykonanie uwiodło.

Hm, hm, hm...
Jakby to pewnien bardzo mądry drwal powiedział:
...kapie...

Nie sądzę, żebym musiała coś dodawać.
Też tak chce...

Linnea Herlogsson, "Being a Mockingbird" by Bobby Long

damn, you smell good... like home...

2009-08-20T13:31:00.013+02:00

20.08.2009, Berlin

Ta data kompletnie nic nie znaczy. Chciałam tylko zapisać kilka
momentów z berlińskich sierpniowych, upalnych i leniwych dni.

W zimę zawyję.

Dziś zamieszkała ze mną nowa roślinka.
Ciekawe jak długo ze mną wytrzyma...

Na zewnątrz 31 °C,
MmmmmmMmmmmmmmmMmmm... to lubię :)

Dzień dobry, w moim domu zielone jest zawsze mile widziane ;) Poczekam aż uschniesz, a potem cie spalę.

"But damn you smell good, like home and you make excellent coffee – that has to count for something."
Bardzo mleczna, bardzo pyszna, bardzo moja, lavazza z syropem orzechowym.

Obiad.

Arizona. Jankowa zielona herbata z imbirem i miodem.

Kiedyś będziesz mój.

Prześwietlanka z kamerki. Jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma!
I nie, nie mam zeza. Ani dwukolorowych oczu :)

Pearl Jam w Berlinie

2009-08-16T18:01:00.016+02:00

Koncert PEARL JAM w Berlinie

15.08.2009

Byłam.

Widziałam.

Słyszałam.

Chłonęłam.

Odpadłam.

...

PEARL JAM SEEN WITH MY EYES...

1. ALIVE
2. DAUGHTER
3. BETTER MAN
4. BEE GIRL
5. Eddie :)))